พระราชวังเบอรี่

กลิ่นเน่าปนเปรี้ยวคละคลุ้งลอยไปถึงบล็อคชาวบ้าน..จนต้องดอดมาอัพฟิค

ที่จริงอยากลงงานที่ทำอยู่ตอนนี้

แต่เสียดาย ม่ะมีกล้อง แสกนก็ไม่มี~เลยต้องดอดเอาของเก่ามาแปะ

 ฮือออ~เมื่อไหร่ตรูจะมีแสกนแบบคนอื่นเค้าฟร่ะ~ อยากได้ดดดด...

ใครรู้แหล่งของดี แจกฟรี ซิบมาทีทททท(จะมีไหมเนี้ย)

ตอนนี้กำลังเตรียมตัว ทุบโหลดองฟิค รู้สึกไฟชักใกล้จะกลับมาแว้ว อร๊างงง

PS.ห้าม!! นำฟิคเรื่องนี้ไปโพสที่อื่นโดยไม่ได้รับอณุญาติ หรือ ปรับปรุงแก้ไข แล้วติ่ต่างเป็นของตนเองโดยเด็ดขาด

เพราะมันเป็นการแสดงความเกรียน และก่อความเดือดร้อนให้ผู้อื่น ถ้าผู้ใดพบเห็นการแสดงความเกรียนตามข้างต้นที่ได้กล่าวมาแล้ว ขอความกรุณาซิบมาบอกด้วยคะ จะได้เสนอหน้าไปดูได้ถูก แหะ ๆ

บ่นไปโน่น งั้นแปะของเก่ากรุเลยละกัน(จะมีใครอ่านไหมเนี้ย)

โรงเรียนรักวัยสะเดิด((Fanfic Bleach Y))ตอนที่3-4

"เอ่อ........กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค ยินดี............ที่ได้รู้จัก..........................."

การแนะนำตัวหน้าห้องครั้งแรกของกริมจอว์ เป็นไปด้วยความเงียบเฉียบ บรรยกาศวังเวงผสมขนหัวลุกทำให้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรซักแอะเดียว ยกเว้น

"เอ้า~ แนะนำตัวต่อไปซิ กริมจอว์คุง" อาจารย์ที่ปรึกษาสาวหันมาพูดกับคนหัวฟ้าที่ยืนโด้เด้อยู่หน้าห้องอย่างไร้จุดหมาย

"อ๊ะ......ครับ ย้ายมาจากโรงเรียนอารันคาร์เพราะ.....................เอ่อ.........."

มีแต่เพียงความเงียบเฉียบที่ตามมา กริมจอว์รู้สึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้มันตาย ๆ ไปให้รู้แล้วรู้รอด ดันไปพูดในเรื่องที่ไม่น่าจะพูดซะได้

"คงจะตื้นเต้นซินะ~ เข้าไปนั่งที่ซะไปจะเริ่มสอนต่อแล้ว" เมื่อโดนไล่ กริมจอว์ก็เดินประหรก ประหรก ไปนั่งที่อย่างหมดอาลัยตายอยาก ความรู้สึกมันตื้อไปหมด มาคิด ๆ ดู ไม่รู้ตัดสินใจถูกไหมที่ย้ายมา~

"เฮ้~ "

เสียงจากคนหัวแดงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทักขึ้น

"อาบาราอิ เร็นจิ เรียกว่าเร็นจิก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จัก~ สีผมแจ่มดีนี้"

"อืม นายก็เหมือนกันนะแหละ"

"เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จักกับคนอื่นที่หลัง ตอนนี้ขอเรียนก่อน เจ๊โยรุน่ะ เหี้ยบสุด ๆ เลยล่ะ" เร็นจิว่าพรางหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเปิด

"กริมคุงยังไม่มีหนังสือใช่ป่ะ ใช้กับฉันก็ได้~ " ยูมิจิกะที่นั่งอยู่อีกด้านเขยื้นโต๊ะมาชิดกับโต๊ะกริมทันที โดยไม่ต้องขอ ดูท่าทางเจ๊เค้าจะระริกระรี้มากกว่าทุกที จนอิกคาคุหมั้นไส้เล็ก ๆ

"เรียกเค้าว่ายูมินะกริมคุง~"

"อะเอ่อ..." ไอ้หนุ่มหัวฟ้าถึงกับหน้าซีด เพราะดันไปนึกถึงเพื่อนกระเทยที่โรงเรียนเก่า

อิกคาคุได้แต่บ่นอุบอิบในลำคอ เพราะดันนั่งไกลเลยจิกแขวะไม่ได้ "เชอะ! ทีตูลืมเอาหนังสือมา ดันไล่ให้ไปยืมคนอื่น.........ยัยคิ้วสีตก"

กริมจอว์เหลือบไปมองท่าทีของคนหัวส้มที่ตอนนี้บรรยกาศรอบตัวมาคุสุด ๆ จนอิซึรุที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับทนไม่ได้ต้องขอกระดึ๊บหนีมานั่งข้าง ๆ ฮิทซึกายะแทน

"ไม่ต้องซีเรียสน่า~ หมอนั้นแป๊บเดียว เดี๋ยวก็หายโกรธ" ยูมิจิกะโพล่งขึ้นมาเหมือนรู้ใจ แต่กริมได้แต่เครียดแล้ว เครียดอีก..........ตูจะทำไงดีเนี้ย


***เผลอแพล็บเดียวก็ถึงเวลาพักกลางวัน***

ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก

"กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค!!!!!!!"

กริมมี่ถึงกับหน้าเสีย .......เรียกชื่อเค้าซะเต็มยศแบบนี้มีคนเดียว......

ชิบะ ไคเอ็นถีบประตูเข้ามาในห้องจนแทบจะพัง แต่พอดีประตูเป็นแบบเสริมความแข็งแรง ทนทานพิเศษที่ อ.ใหญ่อุราฮาร่าเป็นคนสั่งนำเข้ามาจึงไม่พัง

"แหม~ ข่าวไปเร็วจัง" อาจารย์สาวโยรุอิจิหัวเราะหึหึในลำคออย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก

ชายหนุ่มผมดำเดินปึงปังเข้ามาพร้อมกระชากคอเสื้อ ถึงจะตัวสูงแทบจะเท่ากัน แต่กริมจอว์รู้สึกได้เลยว่าตัวเค้าลอยขึ้นได้นิดนึง

ญี่ปุ่นมามุงกันอย่างรวดเร็วอีกแล้ว........แต่คราวนี้เยอะกว่าเก่าเพราะมีห้องอื่นมาแจมด้วย อิจิโกะยิ่งอารมย์ขุ่นมัวหนักเข้าไปใหญ่.........ทำไมมันเอิกเกริกเยี่ยงนี้

แต่คราวนี้ฮิทซึกายะกับฮานาทาโร่ไม่อยากตกข่าวอีก เลยปีนขึ้นโต๊ะเพื่อจะได้มองเห็นชัด ๆ บ้าง

"แก~.........จริง ๆ เหรอ" ไคเอ็นรู้สึกกระดากปากที่จะพูดเลยเติม '.........' ลงไปแทน

"อุบัติเหตุครับท่าน~" กริมจอว์ยังทำท่าไม่รู้ไม่ชี้หันหน้าไปทางอื่น พร้อมแคะขี้หูไปด้วยแบบจงใจยั่วโมโห ไคเอ็นถึงกับกัดฟันกรอด

"ฉันไม่สน!! ถึงยังไงแกก็ต้องตายวันนี้นี่แหละ" เมื่อจบคำประกาศคาดวันตายของอาจารย์หนุ่ม มวยยกที่ 1 ก็เริ่ม..........แก๊งค์~

ไคเอ็นโชว์ลีลาจรเข้ฟาดหางเฉี่ยวปลายผมสีฟ้าของเด็กหนุ่มร่างสูงไป สมแล้วที่เป็นอาจารย์สอนวิชาสังคมต้องเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เยาวชนของชาติ โดยการอณุรักษ์วัฒนธรรมอันดีงามของไทยไว้ (แต่ในเรื่องมันญี่ปุ่นไม่ใช่เรอะ)

"อะไรเล่า~ ก็บอกแล้วไงว่า ไม่ได้ตั้งใจน่ะ!!"

"ไม่สนเฟร้ยยยยยยย"

"เชิญมาลงเงินทางนี้เลยครับ~!!! มุมแดงชิบะ ไคเอ็น ผู้ได้รับฉายาว่าไม้เรียวกายสิทธิ์แห่งโซลโซไซตี้ เคยสามารถพิชิตแก๊งยากูซ่าทั้งแก๊งมาแล้ว ส่วนมุมน้ำเงิน เปปเปอร์มิ้นคุง ที่ตอนนี้ชื่อฉาวโฉ่สุด ๆ เพราะเพิ่งไปขโมยจูบของแชมป์คาราเต้ประจำโรงเรียนมาสด ๆ ร้อน ๆ เชียย์ฝ่ายไหนมาลงเงินได้ที่นี่เลยจ๊า~"

สิ้นคำประกาศของ อ.ใหญ่อุราฮาร่า คิสึเกะที่โผล่มาตอนไหนก็รู้ แถมมาเป็นเจ้ามืออีก โอ๊ยโรงเรียนนี้มันอะไรกันเนี้ยยยยยยยยยย

"อ๊ะ! งั้นฉันลงฝ่ายแดงนะ" อาจารย์สาวผิวสีขอร่วมแจม แต่เหล่านักเรียนยังออกอาการอึ้ง ๆ กันอยู่

((การพนันเป็นสิ่งไม่ดีน่ะเค่อะหนู ๆ อย่าเอาตัวเป็นเยี่ยงอย่าง))

"เจอนี้หน่อยเป็นไง~" กริมจอว์สวนเตะกลับแต่ไคเอ็นหลบทัน

"เด็ก ๆ น่า~" ชายหนุ่มผมดำตวัดแขนพาดคอกริมจอว์ไปเต็มรักจนล้มไปกระแทกผนัง แต่เด็กหนุ่มผมฟ้าก็ดีดตัวกับกำแพงสวนต่อยเข้าที่หน้าอาจารย์หนุ่มไปได้หนึ่งหมัด

ส่วนข้างสนาม "เฮ้ย ๆ ๆ ซ้าย ๆ โธ่~โดนจนได้" อิกคาคุนั่งเชียย์อย่างเมามันส์ข้างเร็นจิที่ลุ้นตัวโก่ง

"อย่าสั่นสิ ฮานาทาโร่ โต๊ะมันสั่นนะ!!" โตที่โหล่หันไปตวาดคู่เตี้ยของตนที่อ่อนไหวเกิน ทนดูไม่ได้จนสั่นไปทั้งตัว รวมทั้งโต๊ะที่ทั้งคู่เหยียบเป็นแท่นอยู่ด้วย

" อิชิดะขอขนมหน่อยซิ "

"นั่นแหละ ๆ ด้านซ้าย ๆ โอ้ๆๆๆ"

"น้ำมันมวยไหมครับ น้ำมันมวย ผมขายถูก ๆ นา~"

"ขอลงฝ่ายน้ำเงิน 500 เยนครับ 'จารย์"

"สุดยอดดดด ขวา ๆ โอ๊ ~จ๊อด"

"อิชิดะ~~~ขนม"

"พอซะที!!!!!!!!!!!!!!!"

ตึง!!!

เสียงหมัดกระแทกโต๊ะจนทะลุ ของแชมป์คาราเต้ประจำโรงเรียนผู้อดรนทนไม่ไหว ทำให้เหล่าคนเชียย์และคนที่ฟัดกันอยู่ถึงกับต้องหยุดสต๊อป

หน้าของอิจิโกะเจือออกสีแดง ๆ ด้วยอารมย์โกรธปุด ปุด ปนอับอาย ทำให้เหล่าคนที่มองกันอยู่ทั้งห้องคิดตรงกันเป๊ะว่า "น่ารักชะมัด"

และแล้ว

"พี่จะมายุ่งอะไรด้วยล่ะ นี้มันปัญหาของฉันนะ"

"ตะแต่ว่า......"

"หุบปาก"

คนโดนน้องว่าถึงกับหงอ เอานิ้วเขี่ยพื้น หมดอารมย์สู้ไปเลย

"ส่วนนาย" คนหัวส้มเปลี่ยนเป้าหมายมาที่คนหัวฟ้าแทน กริมจอว์หน้าเหยเก เจอไอเซ็นยังไม่สยองเท่านี้เลย อิจิโกะก้าวเข้ามาพร้อมเงื้อหมัดขึ้น ร่างสูงรู้ชะตาตัวเองทันที แต่ก็ไม่คิดที่จะหลบกลับแค่หลับตาปี๋รอแทน

ตุบ~

ไม่ยักเจ็บแฮะ~ กริมจอว์ลืมตาขี้นด้วยอาการงุนงง นึกว่าจะต้องเจ็บหนักหยอดน้ำเกลือ แต่ไหงหมัดถึงเบาหวิวอย่างนี้

"คำขอโทษล่ะ!?"

"หา"

"ขอโทษไงล่ะไอ้ซื่อบื้อ คำขอโทษน่ะพูดเป็นไหม" เสียงตะคอกของสตอเบอรี่เล่นเอาเปปเปอร์มินทร์คุงสะดุ้ง

" ขะขอโทษ~ " กริมจอว์ถึงกับหลับหูหลับตาขอโทษขอโพย เกิดมาไม่เคยโดนใครดุขนาดนี้มาก่อนเลย........

" ดี! ก็แค่เนี้ย "

อิจิโกะเดินเลยร่างสูงไปที่ประตูแล้วเปิดออก

"เอ้า~ เจ้าพวกบ้าไปกินข้าวกันเหอะ หิวจะแย่อยู่แล้ว"

แต่ละคนอึ้ง! จบแล้วเหรอ แค่นี้เนี้ยนะ~

เร็นจิกับอิกคาคุหันมามองหน้ากันแล้วฉีกยิ้มกว้าง ทั้งคู่เดินไปควงแขนกริมจอว์กันคนล่ะข้างพร้อมลากเดินออกประตูตามร่างเพรียวไป

"เอ้า ๆ ๆ ไปกินข้าว ๆ วันนี้เพื่อนใหม่เราจะเลี้ยงเฟ้ยยยยยยย"

"หะหา.......เลี้ยงเหรอ?" ไอ้หนุ่มหัวฟ้าที่งงได้ตรอดศก ก็ยังคงงงต่อไป กริมจอว์ทำหน้าเหรอหราหันไปมองคนหัวส้มที่ยืนกอดอกรออยู่ข้างหน้าห้อง อิจิโกะส่งยิ้มหวานกลับมาให้เป็นคำตอบ


"ยินดีที่ได้รู้จักและ ยินดีต้อนรับนะ กริมจอว์~"

 ใครสังเกตบ้าง ว่ามีขวดเหล้าด้วยอ่ะ(เผลอวาดตอนไหน ชั้นยังไม่เข้าใจเยย)

ขอเสริมติ๊ดนึง ไคเอ็นเป็นอาจารย์ประจำชั้นปี 3 ห้อง A ห้องของชูเฮย์คร่ะ~
แต่งไปแต่งมาทำไมไคเอ็นนิสัยเป็นงี้ไปได้หนอ (คิดตก)

***********************************************


"ชมรมเหรอ?"

"ใช่ เป็นมาตรการของทางโรงเรียนที่ว่าเด็กปี 1 ทุกคนจะต้องมีชมรมน่ะ" อิซึรุพูดอย่างเป็นการเป็นงานให้เพื่อนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ฟัง

"ว่าไง~ นายอยากเข้าอะไรล่ะ กริมจอว์" อิชิดะโชว์แผ่นป้ายชื่อชมรมในโรงเรียนให้ดู เยอะซะจนคนหัวฟ้าเลือกไม่ถูก เลยหันไปพึ่งเพื่อน ๆ แทน

"แล้วพวกนายเข้าอะไรกันล่ะ"

"ฉันเหรอ.......เย็บปักถักร้อย" อิชิดะตอบมาอย่างภูมิใจเต็มเปี่ยม แต่กริมจอว์ทำหน้าหยะแหยง

"ของฉัน........ศิลปะ" เร็นจิตอบแบบหน้าแดง ๆแล้วหันหน้าหนี (กริม:ทำไมมันต้องเขินด้วยฟร่ะ?) พร้อมหันไปหาคนตัวเตี้ยที่สุด

"......ชมรมวิจัยการตลาดและธุรกิจการส่งออก " พอได้ยินปุ๊บก็ขอผ่านทันที (กริม:แล้วทำไมสมองกับความสูงมันไม่บารานซ์กันเลยฟร่ะ)

"ฉันว่าอย่างนายน่ะ~ ต้องคาราเต้แบบเจ้าอิจิโกะมัน หรือไม่ก็ยูโด มวยไทย จำพวกที่ได้ออกเหงื่อนะ แจ่มแน่นอน" คนหัวโล้นชมรมฟุตบอลเข้ามาตบไหล่แนะนำ

"ชมรมการแสดงก็ดีน่ะ กริมคุง~" ยูมิจิกะรีบเสนอต่อ

"จะถามคนอื่นไปทำไมกันล่ะ~ ก็เข้าอันที่นายถนัดที่สุดซิ" คนหัวส้มที่นั่งติวสอบอยู่ไกล ๆ กับฮานาทาโร่ขัดขึ้น กริมจอว์ได้แต่นั่งคิด.......สิ่งที่ถนัดเหรอ..........

ไม่มีเลย.................

ไอ้พวกกีฬาก็แค่พอเล่นได้ ไม่ได้ชอบอะไรมากมายอยู่แล้ว(ถ้ามีชมรมวิวาทก็ว่าไปอย่าง) พวกของกระจุกระจิกแบบเย็บผ้าก็ไม่เอาหรอก พวกวิชากการก็ไม่ไหวแค่ไอ้ตอนสอบเข้ามาที่นี่ได้ก็เพราะเอาแต่มุมานะอ่านหนังสืออย่างเดียวก็แทบอ้วกอยู่แล้ว.......................อ่านหนังสือเหรอ

********************************************************************

"ผมมาขอสมัครเข้าชมรมครับ!"

"หา"

อาจารย์ผมขาวอุคิทาเกะถึงกับตกตะลึงไปกับนักเรียนท่าทางนักเลงข้างหน้าที่มาขอสมัครเข้าชมรม "รักการอ่าน"

"เอ่อ~ งั้นช่วยกรอกเอกสารสมัครกับใบประวัตินี้ด้วยนะ" อาจารย์ผมขาวรีบควานหาเอกสารทันที แต่ก็ยังตกตะลึงไม่หายที่มีเด็กแบบนี้มาขอสมัครอยู่ดี

"แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ"

"กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊คครับ"

"อ๋อ! คนที่จูบกับน้องของ.... เอ๋ย...........เอ่อ........ช่างเถอะ" อุคิทาเกะถึงกับหลุดอุทานลั่นห้องสมุดจนกริมจอว์และคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องสะดุ้ง แต่ก็หยุดตัวเองไว้ทัน

อาจารย์หนุ่มกระแอมไอเล็กน้อยก่อนส่งเอกสารให้เด็กหนุ่ม

"จะมีกิจกรรมชมรมทุกวันศุกข์ ตั้งแต่เวลาบ่ายสามถึงหกโมงเย็น ถ้าจะลาหยุดก็ต้องส่งใบลาล่วงหน้าด้วยนะ" คนผมขาวส่งยิ้มให้ก่อนกริมจอว์จะขอลากลับห้องเรียนไป

กริมจอว์เดินไปตามทางระเบียงสีขาวพร้อมมองออกไปที่หน้าต่าง ข้างล่างเป็นสนามที่เดียวกับที่เค้าเคยมองดูเมื่อตอนที่เพิ่งมาที่นี่ใหม่ ๆจากวันนั้นก็ล่วงเลยมาได้สัปดาห์นึงแล้ว

< ฉันจะรออยู่ที่นี่ >

เสียงของคน ๆ หนึ่งยังดังอยู่ในโสตประสาท

< ......เพราะฉะนั้น ...........................ไปเถอะนะ >

"ทำไมถึงต้องรอ..........ทำไมถึงไม่มากับฉันล่ะ...........อุล" เสียงพึมพำเบา ๆ ของคนที่มีผมสีเดียวกับท้องฟ้า ยิ่งแผ่วเบาเข้าไปใหญ่เมื่ออยู่ที่ทางเดินระเบียงสีขาว เด็กหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด พร้อมก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

"เฮ้ย! เจ้าหัวฟ้า"

เจ้าของผมสีฟ้าชะงักเท้ากึก หันไปตามคำเรียกพร้อมสบถออกมา คนอารมย์ไม่ดีอยู่ยิ่งมีใครมายุ่งแบบนี้ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ พอกริมจอว์หันมาประจันหน้าก็รู้ว่าใคร .....รุ่นพี่กลุ่มเดิมที่เคยมาหาเรื่องเค้าเมื่อครั้งก่อน

"อ๋อ~ นึกว่าใคร ที่แท้ก็รุ่นพี่ขี้แพ้ทั้ง 4 นี่เอง ผมไม่มีเวลาเล่นด้วยหรอกน่ะ"

"แกไม่เล่นแต่พวกฉันจะเล่นแกนี่แหละ~" โอมาเอดะคนที่ตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มประกาศขึ้นพร้อมเงื้อไม้เบสบอลอะลูมิเนียมขึ้นมาโชว์

กริมจอว์เบิกตากว้างแบบไม่อยากจะเชื่อ "อ้าว~ รุ่นพี่อยู่ชมรมเบสบอลเหรอครับ"

"อะไรของแก"

"ก็เห็นอ้วนยังกะหมูแบบนั้น นึกว่าอยู่ชมรมซูโม่ซะอีก.....................แถมเป็นหมูโสโครกซะด้วย" เด็กหนุ่มร่างสูงเหยียดยิ้มเยาะเย้ย พร้อมชูนิ้วกลางขึ้นกระดิกเรียกให้อีกฝ่ายเข้ามา อีกฝ่ายที่โดนปรามาสถึงกับเลือดขึ้นหน้า สบถด้วยความเจ็บใจ

"เฮ้ย~ออกมาเด่ะ" พอสิ้นคำสั่งหัวหน้าแก๊งนักเลงปี3 ก็มีลูกกระจ๊อกมาเพิ่มทันทีเหมือนดักรอเอาไว้ จากเมื่อกี่มีแค่ สี่ ตัวแต่ตอนนี้มีมากกว่า สิบ ตัว

กะแล้วว่าต้องเรียกพวกมาเพิ่ม.......

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกแกสอบเข้ามากันได้น่ะ .......สมองมดปลวกทั้งนั้น" กริมจอว์ยังคงยิ้มเยาะ แม้จะรู้ตัวดีว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ

"มีคนเดียวแล้วยังทำซ่าอีกนะ" พอหัวหน้าใหญ่หัวเราะขึ้นมา พวกลูกกระจ๊อกก็หัวเราะตาม (ตรงตามฉบับหนังไทยเป๊ะ)

"ท่าทางจะสมองเน่าจริง ๆ น่ะแหละ ดูด้านหลังฉันซิ! โล่งโจ้งไม่มีใครมาล้อมกันหนีเลยสักคน" กริมจอว์พูดเปรย ๆ ขึ้นมา ทำให้พวกนักเลงปีสามหยุดหัวเราะชะงัก หนุ่มกริมหันมาโปรยยิ้มหวานให้ก่อนหันหลังออกวิ่งหน้าตั้งไป

"เฮ้ยยยยย ตามมันไปปปปปปปปปปปปปป"

*********************************************************************

"รู้สึกไหมว่าพื้นสะเทือน" อิซึรุหันไปถามเพื่อน ๆ ในกลุ่ม

"แผ่นดินไหวหรือไงกันเนี้ย" อิกคาคุลุกขึ้นลองเอาเท้าย้ำ ๆ พื้นดู

"เฮ้ย! รู้สึกมันจะแรงขึ้นเรื่อย ๆ นะ~ หรือว่าตึกจะถล่ม!!!"

"จะบ้าหรือไงเร็นจิ ตึกนี้เพิ่งจะสร้างเสร็จเองนะ" อิจิโกะว่าพรางเดินออกไปดูนอกห้อง หันไปเห็นคนหัวฟ้า ๆ วิ่งหน้าตั้งมาไกล ๆ

"อ้าว! กริมจ........." หนุ่มผมส้มถึงกับค้างเมื่อเห็นว่าใครวิ่งตามก้นกริมจอว์มา

"เฮ้ย! นั้น.........แฮ่ก ๆ คุโรซากิ .........จัดการมันด้วยโว้ย แฮ่ก ๆ" เสียงออกคำสั่งลูกกระจ๊อกของคนวิ่งลั้งท้ายสุดดูเหนื่อย ๆ ไงก็ไม่รู้

เมื่อกริมมี่ได้ยินคำสั่งของอีกฝ่าย ที่หมายจะให้เพื่อนโดนพ่วงเลขไปด้วย เลยหันไปสั่งเพื่อนมั้ง "อะอิจิโกะ!! เข้าห้องไป๊~ ชิ่ว ๆ ๆ " กริมจอว์ไล่เพื่อนด้วยความเป็นห่วง

แทนที่จะเข้าห้องไปตามคำขอ(?) ไหงสตอเบอรี่คุงถึงเดินดุ่ย ๆ เข้ามาแทนฟร่ะ

หนุ่มกริมเลยตะโกนเตือนข้ามทวีปอีกรอบ "หูตึงหรือไง~ บอกให้เข้าห้องไปไงเล่า~"

"ไล่ชั้นเหรอ ~ไอ้หัวรังนกตกสีทาบ้าน" เสียงเข้มของอิจิโกะดังกลับมาเป็นคำตอบ

"ว้า เว้ย! บอกไม่ฟังกันมั่งหรือไงเนี้ย" กริมจอว์กัดฟันกรอดแล้วเร่งสปีดวิ่งเข้าหาสตอเบอรี่ที่อยู่ข้างหน้า จนพวกปี 3 หอบแฮ่ก วิ่งตามไม่ทัน

พอมาถึงเป้าหมายก็คว้าขึ้นสะพายบ่าวิ่งเลยห้องไป

"ว๊ากกกกกกกกก!!!!???? ทำอะไรนะ ปล่อยฉ้านนนนลงงงงงงนะ" คนโดนอุ้มได้แต่ร้องโวยวาย ส่วนคนอุ้มวิ่งหน้าตั้งอย่างเดียว ไม่สนเสียงคัดค้านอะไรทั้งนั้น

"แฮ่ก ๆ ๆอยะอย่าหนี .........นะ แอ๊ก!"

"โอมาเอดะซังงงงงงง"

เหล่าลูกกระจ็อกปี3 ต้องหยุดกลางคันเพราะต้องหันไปดูแลลูกพี่ตัวเองที่เหนื่อยจนล้มคอพับไปเรียบร้อยแล้ว

"สองคนนั้นจะไปไหนกันล่ะเนี้ย"

คนในห้องที่เพิ่งโผล่มาเห็นเหตุการณ์ ก็คิดแค่ว่าเล่น ๆ กันเดี๋ยวก็คงกลับมา ก็เลยหันกลับไปรวมกลุ่มนั่งเมาส์กันต่อ (เจริญซิเพ่)

***************************************************************

ณ.ห้องพักอาจารย์

"อ.ชิบะ ไม่ทราบว่าจะรับน้ำชามะลิหรือชาเขียวดีครับ?"

"เอ่อ....ชาเขียวครับ ขอบคุณมากครับ อาจารย์ไอเซ็น" ไคเอ็นค่อย ๆ จิบชาที่เพิ่งได้รับมาจากเพื่อนร่วมสายอาชีพ พร้อมหันไปร่วมวงสนทนา ประสาครู ๆ ด้วย

"เด็กคนนั้นเก่งจังนะครับ"

คำเปรยขึ้นของไอเซ็นเรียกให้ไคเอ็นหันไปมอง

"น้องชายคุณไงล่ะครับ ทั้งเรียนดีทั้งได้เป็นตัวแทนนักกีฬาโรงเรียน ชื่อเสียงก็โด่งดัง"

ไคเอ็นได้แต่ยิ้มจาง ๆ จ้องมองลงไปในชาสีขุ่น "ก็......ครับ แถมเข้มแข็งด้วย"

"แถมมีข่าวว่า เมาท์ ทู เมาท์ กับเด็กที่เพิ่งย้ายมาใหม่ด้วยใช่ไหมครับ ข่าวออกจะดัง" อ.ตาตี่พูดขึ้น ส่วนไคเอ็นหัวแทบทิ่มถ้วยน้ำชา

"อะ...อะไรกันครับ.......ผมว่าแค่ข่าวโคมลอยนะ" อาจารย์หนุ่มผมดำหัวเราะพร้อมดื่มชาเขียวกลบเกลื่อน

"อะฮ้า~ แต่ผมว่าจริงนะ ดูซิครับคราวก่อนโดนจูบ แต่คราวนี้โดนอุ้มเลยน่ะครับ" งินพูดพรางชี้นิ้วให้ไคเอ็นหันไปมองทางหน้าต่าง จนเห็นคนหัวฟ้ากำลังอุ้มคนหัวส้มที่ทำท่าทางขัดขืนอยู่ อาจารย์หนุ่มผมดำเห็นถึงกับพ่นน้ำชาเขียวกระจายใส่หน้าไอเซ็นที่ยืนอยู่ข้างหน้าพอดี

"ขะขอโทษครับ ผม.....ขอตัว" ว่าเสร็จไคเอ็นก็รีบวิ่งออกข้างนอกไป เหลือแค่ไอเซ็นกับงินในห้อง

"แหม~วัยรุ่นสมัยนี้ ไวไฟกันดีจริง ๆ" งินพูดขำ ๆ พร้อมเดินไปถอดแว่นให้ไอเซ็น

อาจารย์หนุ่มร่างสูงคลี่ยิ้มออกอย่างมีความหมาย พร้อมเลื่อนมือไปโอบรอบเอวคนผมสีเงิน "แต่ฉันกับนาย ไฟก็ยังลุกโชนดีนี้"

"ตรงนี้เลยเหรอ~ อันตรายน่ะเนี้ย"

"ยิ่งอันตรายสิยิ่งดี ........หึหึหึ"

***********************************************************************************

"เฮ้ย! ปล่อยฉันลงได้รึยัง"

"เออ"

ตุบ!

กริมจอว์โยนร่างเพรียวลงกับฟูกรองพื้น ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา

"แกร๊~ แค่ก ๆ ๆ วางให้มันถนุถนอมหน่อยซิฟร่ะ~" อิจิโกะว่าไปพรางปัดฝุ่นออกจากเสื้อกับกางเกงไปพราง

"เงียบ ๆ หน่อยซิ เดี๋ยวพวกมันก็มาเจอหรอก" ไอ้หนุ่มหัวฟ้าไฟแรงหันไปทำปากจุ๊กับคนหัวส้ม แล้วค่อย ๆ แง้มประตูออกดู..................รู้สึกพวกมันจะไม่ตามมานะ (ที่จริงพวกมันก็ไม่ได้ตามมาตั้งนานแล้วล่ะ แต่หนูกริมวิ่งสู้ฟัดอย่างเดียวอย่างอื่นไม่สนใจ)

"พวกนั้นใคร แล้วมาวิ่งตามก้นนายทำไมล่ะ" อิจิโกะค่อย ๆ กระเทิบมาขอดูต้นทางด้วยอีกคนพร้อมถาม

"ก็พวกตอนนั้นไง~ ที่มีสี่คนแล้วนายจัดการไปคนนึงน่ะ"

"อ๋อ~ พวกชมรมเบสบอลนี่เอง ไม่ต้องห่วงฉันรู้จักพี่ใหญ่ของพวกมัน เดี๋ยวฉัน.."

"ไม่ต้องมายุ่งเลย! นายน่ะ เมื่อกี่ก็ทีนึง คราวก่อนก็เหมือนกัน.........ชอบหาเรื่องใส่ตัวนักหรือไง" กริมจอว์หันมาตวาดใส่คนชอบหาเรื่องใส่ตัว จนคนโดนด่าเริ่มมีฉุน

"หาเรื่องใส่ตัว? ฉันเนี้ยนะหาเรื่องใส่ตัว ก็แค่เข้าไปช่วยเพื่อนมันผิดตรงไหนไม่ทราบ"

อิจิโกะขึ้นเสียงกลับ ห้าวกว่าคนที่เพิ่งตวาดไปเสียอีก แถมยังพูดตรงเด้เน้นคำว่า "เพื่อน" ซะจน คนหัวฟ้าชักรู้สึกผิด แต่ก็ยัง.......

"ใครขอไม่ทราบ~ ฉันไม่ได้ขอซะหน่อย แบบนี้น่ะเค้าเรียกว่า แส่ไม่เข้าเรื่อง"

อิจิโกะหน้าแดงแปร๋ดเป็นสตอเบอรี่เดือด ผลักกริมจอว์ล้มลงไปนอน!! พร้อมกระชากคอเสื้อแล้วต่อยออกไปหนึ่งดอก เล่นเอาคนข้างใต้ปากแตก เลือดกระเซ็น

"หนอย~ กะ"

"แส่แล้วจะทำไมเล่า !!!"

คนร่างสูงถึงกับค้างหุบปากเงียบกริบเพราะพูดไม่ออกและกลัวโดนซ้ำ

"ฉันไม่อยากให้ใครเป็นอะไรทั้งนั้นนะแหละ ............แล้วมันผิดตรงไหนล่ะ"

กริมจอว์รู้สึกได้ว่าร่างด้านบนออกอาการสั่นเล็ก ๆ แต่เพราะความมืดในห้องจึงทำให้มองไม่เห็นหยดน้ำที่หยดลงมาบนเสื้อของเค้า

ความเงียบเริ่มเข้าครอบคลุมทั้งห้องอยู่เป็นเวลานาน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนเท่านั้น


".........ขอโทษ"


คำขอโทษแผ่วเบาและอ่อนโยน ของคนข้างล่างทำลายความเงียบขึ้นมา ทำให้คนด้านบนค่อย ๆ คลายมือจากคอเสื้อของคนด้านล่างและลุกขึ้นยืนอย่างง่ายดาย

"ไม่ได้ยิน.....เจ้าบ้า!!"

"ขอโทษ!"

"ยังไม่ได้ยิน"

กริมจอว์กัดฟันกรอด ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาซะแล้ว

"ขอโทษ!!!!!"

"เสียงมีแค่นี้หรือไง เสียงฮานาทาโร่ยังดังกว่าเลย"

(*-*อีกด้านที่ห้องเรียน*-* ฮานะจัง : ฮัดจิ้ว!)

ป๊อก

เสียงน็อตอะไรสักอย่างหลุด

"งั้นมาลองดูกันว่าเสียงฮานาทาโร่ กับเสียงนายอันไหนจะดังกว่ากัน" พอจบคำพูดปุ๊บ กริมจอว์ก็ค่อย ๆ ก้าวเข้าหาคนหูตึงที่ตอนนี้หน้าถอดสีไปแล้ว

"เฮ้ย! ไม่ตลกน่ะเฮ้ย~ อย่าเข้ามานะ............ฉันพูดจริง ๆ น่ะ~เฮ้ย.......ไม่เอาาาาาา"

ปัง!!!!!

"กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค!!! อิจิโกะ!!!" ไคเอ็นถีบประตูเข้าขัดจังหวะมาแบบอีหรอบเดิมแต่คราวนี้ประตูพังเพราะเก่าเกิน

"พี่"

พออาจารย์หนุ่มผมดำ เห็นสภาพน้องตัวเองกำลังจะโดนกดแถมเนื้อตัวมีแต่ฝุ่น เลยปรอธแตกทวิ่งเข้าไปถีบคนหัวฟ้ากระเด็นลอยไปตกที่กองอุปกรณ์กีฬาเก่าทิ้งแล้วทันที

"อย่างแกต้องเจอกะฉันนี้!!!!"

"ยกสองใช่ไหม!? ได้เลย~ จัดให้"

มวยอีกยกก็เริ่ม ...................แก๊งค์

ส่วนอิจิโกะที่อยู่ดีครบ 32 (พร้อมพรมจรรย์) ได้ยินเสียงออดเข้าห้องเรียนเลยหันไปปัดเสื้อกับกางเกงแล้ววิ่งกลับตึกเรียนไปปล่อยให้อีกสองคนมันซัดกันไปเหอะ

วันนั้นมีคนโดนทำโทษสองคน คือ กริมจอว์ในข้อหาโดดเรียน และ อาจารย์ชิบะ ไคเอ็น ในข้อหาโดดสอน+ทำประตูพัง ยังดีที่ทั้งคู่อุบไว้เรื่องบาดแผลพอมีใครถามก็บอกว่าตกบันไดแทน....................เอวัง

********************************************************************

"โอมาเอดะ!!"

"คะครับ~ ลูกพี่"

"ฉันได้ยินว่าแกไปมีเรื่องกับเด็กปี 1 มา รวมทั้งคุโรซากิด้วยใช่ไหม"

"อะ~ เปล่าครับลูกพี่~ ฝ่ายนั้นมันมาหาเรื่องก่อนนะครับ"

"อย่ามาตอแหล ถ้าแกไปมีเรื่องกับพวกนั้นอีกล่ะก็ โดนดีแน่!!!"

"ครับ~ ลูกพี่"

คนร่างอ้วนค่อย ๆ โค้งทำความเคารพคนตรงหน้าแล้วรีบจ่ำออกไป ชายหนุ่มผมดำเกาหัวแกรก ๆ พร้อมหันไปมองคนที่ค่อย ๆ เปิดประตูออกมา

"ขอโทษที่รบกวนนะครับ รุ่นพี่ชูเฮย์" เจ้าของเสียงใสค่อย ๆ เดินออกมาหาชายหนุ่มผมดำที่ตอนนี้หันมายิ้มทักทาย

"ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนของอิซึรุก็เป็นเหมือนน้อง ๆ ของฉันน่ะแหละ" ชูเฮย์ค่อย ๆ เดินเข้ามาลูบหัวคนผมทองตรงหน้าอย่างเอ็นดู

"แล้วเย็นนี้อยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" คนมีตีตรา 69 บนแก้มถาม เปลี่ยนจากการลูบหัวกลายเป็นขยี้หัวเล่น

อิซึรุปัดมือคนตรงหน้าออกทำหน้างอน ๆ แล้วจัดทรงผมให้เข้าที่ "ไม่ล่ะครับเกรงใจ ผมไปล่ะ เพื่อน ๆ รออยู่"

พอพูดจบเจ้าของผมสีทองก็วิ่งบึ้งออกไป โดยไม่รอคำกล่าวลาของอีกฝ่าย

ชูเฮย์ได้แต่ยิ้มขำ ๆ แล้วเดินกลับห้องเรียนไป


********************************************
ในวันศุกข์..........ก็ถึงเวลากิจกรรมชมรม"รักการอ่าน"

และแล้วน้องกริมก็ได้พบกับ...........

 ไคเอ็นเป็นเวรดูแลห้องสมุดทุกวันศุกข์ค่ะ

แปลว่าทุกวันศุกข์ห้องสมุดก็จะกระจุยแน่นอน

ลงแค่นี้ก่อน~

จะมาต่อเมื่ออีซินว่างงานนนนน~

edit @ 23 Jan 2008 02:37:06 by ซินเดอริยอง

edit @ 23 Jan 2008 02:48:20 by ซินเดอริยอง

edit @ 23 Jan 2008 02:49:59 by ซินเดอริยอง